ငယ္ဘဝဆုိတာလြမ္းစရာ(တဂ္)-
၁
ေျပာရမယ္ဆုိ မခံခ်င္စိတ္ကစတယ္လို႔
ေျပာရေတာ႔မယ္ဗ်ာ။ ငယ္စဥ္က လူႀကီးသူမေတြ ဆုိဆုံးမခဲ႔ၾက တယ္။ မနာလိုစိတ္မေမြးပါနဲ႔ မခံခ်င္စိတ္ေမြးၿပီး
ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကုိႀကိဳးစားပါတဲ႔ေလ။ လူႀကီးသူမဆုံးမ စကားဆုိေျမဝယ္မက် နားေထာင္တတ္ေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္႔အမွားလို႔ေတာ႔မေျပာၾကေစခ်င္ပါဖူး။ အရြယ္ကေတာ႔ငယ္ပါေသးတယ္။ဒါေပမယ္႔ေႁမြတုိ႔ထုံးစံနဲ႔စံနမူနာေျပာရမယ္ဆုိအဆိပ္ရွိတဲ႔ေႁမြဆုိးမဟုတ္ပါဖူး။ ေရေႁမြပါ
ေရေႁမြမွတကယ္႔ေရေႁမြပါ။ေရေႁမြအဆိပ္မရွိေပမယ္႔ေရေႁမြကုိက္ခံရရင္လည္းအေပါက္ေလးႏွစ္ေပါက္နဲ႔
အနာျဖစ္တာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။
ဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ေသးေပမယ္႔ မငယ္ပါဖူး။ ၈တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ဆိုတာ လူပ်ဳိႀကီးဖားဖားျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဆုိေတာ႔ ဒီအရြယ္ေတြမွာ စကားစုံအက်င္႔စုံ အတတ္စုံၾကပါတယ္။ ကြမ္းယာစားတယ္၊
ေဆးလိပ္ဖြာတယ္၊ ထန္းေတာထဲေရာက္ဖူးတယ္၊ ဘီယာကိုခပ္မဲ႔မဲ႔ ေမာ႔တတ္တယ္၊ အာမီရမ္အရသာသိတယ္။
ပြဲေတာ္ရက္ဆုိေလာင္းကစားဝုိင္းေတြဖက္ေျခ ဦးလွည္႔တတ္တယ္ ဇတ္ခုံေနာက္သြားၿပီး ထရံေပါက္ကေန
မင္းသမီးအဝတ္စားလဲတာေခ်ာင္းဖူးတယ္။ ဇတ္သုံးသစ္သားေသနတ္၊ ဝန္ ႀကီးေခါင္းေဆာင္း စတဲ႔
ဇတ္သုံးပစၥည္းေတြကုိ စေနာက္ၿပီး ဝွက္ဖူးတယ္။
“
မင္းေမမြန္ရည္ကုိမရႏိုင္ပါဖူး” တဲ႔။
ကၽြန္ေတာ္႔ကုိလာစရာကစၿပီးတလမ္းတည္းမ်က္နွာခ်င္းဆုိင္အိမ္ မွာေနတဲ႔ေမမြန္ရည္ကုိ
မိဘခ်င္းမတည္႔ၾကေပမယ္႔
မခံခ်င္စိတ္ေမြးၿပီး အရလိုက္မိတယ္။ အခ်စ္ဆုိတာ ဂဃမသိေပမယ္႔ ၈တန္းေက်ာင္းသူေမမြန္ရည္ဟာ
အတန္းထဲမွာစာအေတာ္ဆုံးျဖစ္ၿပီး အၿမဲပထမ။ အေခ်ာဆုံးဆုိတဲ႔ ဘြဲ႕ကုိသူမရထားတယ္ဆုိတာကုိသိတယ္။
လပတ္စာေမးပြဲအခ်ဳိ႕ကုိေတာင္ က်ေအာင္ေျဖတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာအတန္းထဲမွာစာေတာ္သူမဟုတ္ပါဖူး။ဒီတပတ္စာေမးပြဲက်ရႈံးမႈအတြက္ အေမကပု႑ရိပ္
ပင္ေခ်ာင္းနဲ႔ေျခသလုံးကုိရုိက္ေမာင္းတင္လိုက္ၿပီဆုိအိမ္ကေရတြင္းတစ္ပတ္ေျပးလႊားေရွာင္ရွားၿပီးမွ ေနာက္
တပတ္ စာေမးပြဲကုိအမွတ္အသင္႔တင္႔နဲ႔
ေအာင္ ေအာင္ေျဖတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ပါ။ အေမကေျပာပါတယ္ “ ကုလားေမြးတဲ႔ႏြားလိုတခ်က္ရုိက္မွတစ္လွမ္းလွမ္းခ်င္တယ္”တဲ႔ဗ်ာ။မွန္ပါတယ္ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေနာက္ကတြန္း
ေပးတဲ႔သူရွိမွ သြားတဲ႔သူစားမ်ဳိးပါ။
ဒီလိုနဲ႔ကၽြန္ေတာ္သြားတယ္ဆုိပါေတာ႔။
သူငယ္ခ်င္းမ်ားသလိုနဲ႔ရွားတဲ႔ေမမြန္ရည္နံေဘးေန႔ခင္းေန႔လည္ေက်ာင္းမုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမွရွိ
မေနတတ္ေတာ႔ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ဂြင္ေပါ႔ဗ်ာ။ေန႔ေနပူပူေအာက္မွာေမ မြန္ရည္နံေဘးကၽြန္ေတာ္ေရာက္
သြားေတာ႔ အတန္းခန္းထဲကေန ခုိးၾကည္႔ေနတဲ႔ မ်က္လုံးေတြရွိလာတာေပါ႔။ေနပူတာေရာ မ်က္လုံးေတြေရာကၽြန္ေတာ္မၿဖံဳေပမယ္႔ေမမြန္ရည္႔ကုိကၽြန္ေတာ္ၿဖံဳပါတယ္။ေန႔တုိင္းေက်ာင္းခ်ိန္ဆုိ ေက်ာင္း
သြားရာလမ္းေၾကာင္းတူတူ၊ေက်ာင္းဆင္းအျပန္လမ္းတူတူသူမေရွ႕ကေလွ်ာက္ရင္ေလွ်ာက္ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕က
သြားရင္သြား ဒါေန႔စဥ္ပုံမွန္အေျခအေန။ တခါတေလ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံမိတာမ်ဳိးေတာ႔
မေရတြက္ႏုိင္ ဖူးေပါ႔။ သူ႕အေမကၽြန္ေတာ္႔အေမမတည္႔ၾကေပမယ္႔ သူ႔အေဖနဲ႔ကၽြန္ေတာ္႔အေဖက စကားေျပာတတ္ပါတယ္။
သူ႔အေဖနဲ႔ကၽြန္ေတာ္႔အေမသူ႔အေမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္႔အေဖလည္းစကားေျပာတတ္ပါတယ္။အေမခ်င္းငယ္သူငယ္
ခ်င္းေတြျဖစ္ဖူးၾကေပမယ္႔ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔နားလည္မႈလြဲၿပီးမေခၚႏုိင္မေျပာႏုိင္ျဖစ္ခဲ႔ၾက
တယ္။
အေမကေတာ႔တခါတခါစိတ္ကူးေပါက္ရင္ေဒါသသံပါသလိုလိုေျပာတတ္ရဲ႕။
“ခင္ေမ႔သမီးကုိသြားအေရာမဝင္နဲ႔ေနာ္”တဲ႔။အိမ္လာလည္ေလ႔ရွိတဲ႔တရားေရးစာေရးႀကီး ကုိစိန္ဝင္းက
ေတာ႔ “အစ္မသားကေမမြန္ရည္႕ကုိ
ႀကိဳက္ေနတာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” တဲ႔။ စတတ္ေနာက္တတ္လို႔ စိတ္ထဲမထားခဲ႔ေပမယ္႔ေက်ာင္းမွာအျမင္ကတ္ေနတဲ႔ေဇာ္ရဲလတ္ဆုိတဲ႔ ငတိက မခံခ်င္စကားေျပာလာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ပထမဆုံးအခ်စ္ဇတ္လမ္းစခဲ႔ရ
တာေပါ႔။
ေဇာ္ရဲလတ္ဆုိတဲ႔ငတိကုိ
အျမင္ကတ္ရျခင္းအေၾကာင္းက ခၽြန္တြန္းလုပ္တတ္လို႔ပါပဲဗ်ာ။ တေန႔မွာ အတန္းပုိင္ဆရာမေဒၚ အမာစီက အတန္းထဲမွာ စစ္သူႀကီးမဟာဗႏၶဳလအေၾကာင္းေျပာပါေရာ။
သူေျပာတဲ႔မဟာဗႏၶဳလက ဘုရားလက္ ထက္ေတာ္က ဗႏၶဳလ
ကၽြန္ေတာ္သိတာက ပန္းဝါတုိက္ပြဲမွာက်ဆုံး သြားတဲ႔ မဟာဗႏၶဳလ။ လြဲေနေတာ႔ ေဘးကေဇာ္ရဲလတ္ဆုိတဲ႔
ငတိကုိ ဆရာမဘာေတြေျပာေနလဲမသိဖူး ပုံျပင္ထင္တယ္...စစ္သူႀကီးမဟာဗႏၶဳလမွာအဲေလာက္သားေတြမ်ားတယ္လို႔မၾကားဖူးပါဖူး...ပန္းဝါမွာအေျမာ
က္ဆံမွန္ၿပီး က်သြားတာပါလို႔ ကပ္ေျပာမိေရာ။ ငတိေဇာ္ရဲလတ္ရဲ႕အိမ္အေပၚထပ္မွာငွားေနတဲ႔
ဆရာမေဒၚအမာစီနားစာသင္ခန္းထဲကကၽြန္ေတာ္႔ေစာဒကစကားေရာက္သြားရာကအစ ကၽြန္ေတာ္႔ငယ္နာ
မည္စာရင္းထဲမွာ
နဂါးဆုိ တဲ႔ နာမတခုထပ္တုိးခဲ႔တယ္။ အေမာက္ေထာင္တဲ႔ နဂါးဆုိပဲ။ ဘာေျပာေျပာ မ်က္ေစာင္းထုိးလက္ခါးေထာက္ၿပီးရန္ျပန္ေတြ႕တဲ႔ဆရာမအပ်ဳိႀကီးဆုိေတာ႔ခ်စ္ေၾကာက္ရုိေသရတာေပါ႔ေလ။
ခၽြန္တြန္းလုပ္တတ္တဲ႔
ေဇာ္ရဲလတ္က မခံခ်င္စကားဆုိလာေတာ႔ ေမမြန္ရည္႕ကုိရည္းစားအျဖစ္ သိမ္းသြင္းဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္အစီစဥ္ဆြဲရေတာ႔တာေပါ႔။
ကၽြန္ေတာ္ဝသီက မိန္းကေလးနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ခပ္ရြံရြံဆုိေတာ႔ စားေနၾကကြမ္းယာထဲေဆးၾကမ္းမ်ားမ်ားထည္႔ (ပခုလုံးမစားေတာ႔ပါ)
ရိန္းတိန္းတိန္းျဖစ္ေအာင္ဝါး ရဲေသြးေမြးၿပီးေမမြန္႔ရည္အနားကပ္ရေရာ
။ ဇတ္ရွိန္နည္းနည္းအျမင္႔ကုိ
ကြက္ေျပာရရင္ မေျပာမဆုိေမမြန္ရည္႕လက္ ဇက္ခနဲ႔ လွမ္းကုိင္လိုက္မိတယ္။ အနားထူးထူးဆန္းဆန္းကပ္လာတဲ႔ကၽြန္ေတာ္႔ဦးတည္ခ်က္ကုိတစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားျပန္႔ရာက ၾကားမိထားတဲ႔ေမမြန္ရည္႕လက္ဖ်ံႏုႏုေလးဟာေခၽြးစုိ႔စုိ႔နဲ႔ေအးစက္ေလရဲ႕။
သူမရင္ထဲဘယ္သုိ႔ဘယ္ပုံေနမွန္းမသိေပမယ္႔ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာေတာ႔ဝုန္းဒုိင္းက်ဲေျဗာင္းဆန္ေနေရာပဲ။ဒါရင္
ခုန္တာလား ပါးရုိက္ခံရမွာ ေၾကာက္တာလားဆုိတာ
အခုခ်ိန္ထိကၽြန္ေတာ္မသဲကြဲခဲ႔ပါဖူး။
ကၽြန္ေတာ္႔လက္ထဲကေနသူမလက္ႏုႏုေလးရုန္းထြက္ေလေလကၽြန္ေတာ္မလြတ္ပဲအတင္းဆြဲထားေလမုိ႔ ေနာ
က္ဆုံး သူမ မရုန္းေတာ႔ပဲ
.... ႏွင္းဆီနႈတ္ခမ္းစုံဖြင္႔ဟၿပီး ဖုိးေဇာ္ မျဖစ္ႏုိင္ဖူး ဖုိးေဇာ္ရယ္တဲ႔ေလ.... သူမရဲ႕
အသံရွရွေလးကုိကၽြန္ေတာ္ၾကားလုိက္ရတဲ႔အခါမွာေတာ႔ကၽြန္ေတာ္သူမကုိေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားမိတယ္။
သူမရဲ႕ပါးျပင္ေဖြးေဖြးမွာရွက္ရိပ္ကဲေနတဲ႔ေသြးေၾကာစိမ္းစိမ္းေလးေတြယွက္ျဖာေနတယ္။
ရွက္စိတ္ေၾကာင္႔သူမမ်က္ႏွာလွလွေလး နီျမန္းေနတယ္။ သူမစိတ္ေတြလႈပ္ရွားေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္သားကၽြန္ေတာ္ရင္ခုန္သလိုလိုျဖစ္သြားတယ္။ (အိမ္ေရွ႕ကလမင္းသီခ်င္းညဥ္းျဖစ္တယ္)
ဒါပါပဲ။ ဒီေလာက္ပါပဲ။
ရေအာင္လုိက္မယ္လို႔
အသံလႊင္႔ၿပီး ေမမြန္ရည္႔ကုိ ရည္စားစကားေသေသခ်ာခ်ာ ကၽြန္ေတာ္မေျပာျဖစ္ခဲ႔ဖူး။ ဒါေပမယ္႔ခ်စ္လားလို႔သူမေမးတုိင္းေမးတုိင္းကၽြန္ေတာ္ေခါင္းညိတ္မိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္လဲေမးတုိင္း
ကၽြန္ေတာ္ေရေရရာရာမေျဖတတ္ခဲ႔ျပန္ဖူး။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေမမြန္ရည္ ရည္းစားေတြျဖစ္သြားၾကပါတယ္။
လူငယ္ရည္းစားအတြဲဆုိေတာ႔ နာမည္ႀကီးတခုရလုိက္ၿပီး ေထြေထြထူးထူး ပန္းၿခံ၊ဘုရားေက်ာင္းကန္
အတူ မလွမ္းျဖစ္ခဲ႔ဖူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြေပးတဲ႔ အႀကံတုိင္း အျပင္မွာခ်ိန္းစကားေျပာဆုိလို႔
ခ်ိန္းလည္း အဆင္မေျပခဲ႔ဖူး။ အစ္ကုိသုံးေယာက္နဲ႔ အေဖအေမေၾကာက္တတ္တဲ႔ သူမကုိကၽြန္ေတာ္စိတ္ခုသြားမိတယ္။
ၿမိဳ႕အဝင္လမ္းမေပၚ မွာနွစ္ေယာက္အတူလမ္းေလွ်ာက္ခြင္႔၊ ျမစ္ကူးတံတားေပၚက ခုံျပာတန္းေတြေပၚမွာ
အတူထုိင္ခြင္႔၊ စိန္ပန္းပင္ႀကီးေတြေအာက္ မွာထုိင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြရြတ္ျပခြင္႔
စတဲ႔ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြတခုမွျဖစ္မလာခဲ႔ဖူး။သူမလက္ေရးဝုိင္းဝိုင္းေလးေတြျပည္႔ေနတဲ႔
သူမရဲ႕ကိုယ္စား
လွယ္စာရြက္ျဖဴျဖဴေလးေတြသာကၽြန္ေတာ္႔ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးထဲေရာက္ေရာက္လာတယ္။
မနက္တုိင္းမနက္တုိင္း သူမအခန္းျပတင္းေပါက္ကုိ လွမ္းလွမ္းေငးရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေမာေမာလာတယ္။
မနက္ပုိင္းသူမစာက်က္တတ္တဲ႔ အရပ္ကုိကၽြန္ေတာ္႔စာၾကည္႔စားပြဲကေနေငးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္႔ စာက်က္ခ်ိန္က ညနက္ပုိင္းအျဖစ္ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူမေၾကာင္႔ ဇေဝဇဝါျဖစ္သြားတယ္။
သူမ စာေတာ္ၿမဲေတာ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စာညံ႔ၿမဲညံ႔ေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စာသင္ႏွစ္ေတြကုန္ဆုံးၿပီး
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ သူမနဲ႔ မၾကာခဏ အဆက္သြယ္ျပတ္သြားတတ္တယ္။ဒါေပမယ္႔ ေမမြန္ရည္ဟာကၽြန္ေတာ္ရည္းစားအျဖစ္လူသိသူသိျဖစ္တုန္း။
ေက်ာင္းျပန္ဖြင္႔လို႔
ကုိးတန္းေက်ာင္းသားအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္႔ၿမိဳ႕ေလးကုိျပန္ေရာက္ေတာ႔ ေမမြန္ရည္ဟာ အရင္နွစ္ကထက္ပုိလွလာတယ္။
ေသခ်ာပါတယ္ အရမ္း လွေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေအာင္ကုိကုိဝင္းက သူမကုိခ်စ္မိေနတယ္တဲ႔။ စည္းေဖာက္တာလား
ဝုိင္းေျပာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိတားၿပီး လြတ္လပ္ခြင္႔ အဆုိတင္သြင္းမိတယ္။
ဟုတ္တယ္။ ေမမြန္ရည္႔ကကၽြန္ေတာ္႔ကုိယ္ပုိင္မွမဟုတ္တာကုိး။ ေနာက္ပုိင္းသူမအနား ေအာင္ကုိကုိဝင္းခ်ဥ္း
ကပ္တာကုိ
ကၽြန္ေတာ္မသိက်ဳိးကၽြံျပဳေနမိ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆုိတာအဲလိုမ်ဳိး။ မင္းရ မင္းငါရငါဆုိတဲ႔
လူငယ္
အေတြးက ေမမြန္ရည္႔ကုိ နာက်င္ေစလိမ္႔မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီအခါက မေတြးမိေပဖူး။ ကိုယ္ပိုင္ဆုိင္တဲ႔သူ
မဟုတ္တဲ႔ လြတ္လပ္တဲ႔မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ကုိ လြတ္လပ္တဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္က (ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္တဲ႔သူ)
ႏွစ္သက္သေဘာက်တာကုိ ကၽြန္ေတာ္တားဆီး ပုိင္ခြင္႔မရွိဖူးလို႔ ထင္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ
ေမမြန္ရည္က မခ်စ္တတ္သူအျဖစ္ျမင္လာတယ္။ သူမခ်စ္သလို ကၽြန္ေတာ္က သူမကုိမခ်စ္ပါဖူးတဲ႔။
စိန္ပန္းေတြပြင္႔လန္းၿပီးပိေတာက္ေတြဖူးငုံလာတဲ႔အခ်ိန္သႀကၤန္မုိးေစြတဲ႔ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေမမြန္ရည္နဲ႔
ေဝးရာရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာေပ႔ါ။ခ်စ္သူျဖစ္တဲ႔ေမမြန္ရည္႕ကုိကၽြန္ေတာ္သႀကၤန္ေရလာင္းခြင္႔မရလုိက္ပါဖူး။ဇာတိ
ေျမျပန္ေတာ႔ၿမိဳ႕မယိမ္းမယ္ေလးပိေတာက္ပန္းေဝေအာင္ေခါင္းမွာပန္ရင္း ႏွစ္ကူးသႀကၤန္ပြဲႏႊဲပုံေတြကုိ
ျပန္ေျပာ
ျပတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ေတြရဲ႕ စကားေတြထဲ ပုံေဖာ္ၾကည္နႈးမိတယ္။ သႀကၤန္မွာ အေဝးေရာက္ေနတဲ႔
အေျခ အေနကုိကၽြန္ေတာ္ေဒါသျဖစ္မိတယ္။ကၽြန္ေတာ္ကံဆုိးသူလားဆုိတာကၽြန္ေတာ္အၿမဲျပန္ေတြးေနမိတယ္။
ေသ
ခ်ာတာက ကၽြန္ေတာ္႔ခ်စ္သူ(သို႔)ရည္စားေတြကုိ သႀကၤန္ေရမေလာင္းဖူးခဲ႔ပါ။
တဂ္မိသူတုိ႔ မွားပါဒယ္မဆုိခ်င္ပါဘု ငယ္ဘဝဆုိတာလြမ္းစရာေပမုိ႔ေမာင္ဘႀကိဳင္၏ ငယ္ခ်စ္မ်ား အေၾကာင္း..... ပုိ႔စ္ေရးစရာကုန္ၾကမ္းအျဖစ္ အသက္သြင္းမိေခ်ၿပီ။ ငယ္ခ်စ္တုိ႔က တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ဖတ္မိၿပီး လက္တုိ႔က်ရင္ျဖင္႔ ႀကံဳႀကိဳက္လုိ႔ ဇာတိေျမအလည္ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဝုိင္းၿပီးေထာပနာမျပဳၾကပဲ ခႊင္႔လြတ္နားလည္ေပးပါလို႔ ငယ္ဘဝျပန္လြမ္းမိသူ ကၽြန္ေတာ္ေမာင္ဘႀကိဳင္မွ အနူးညြတ္ေတာင္းပန္းလုိက္ ပါတယ္
ေမာင္ဘႀကိဳင္
