Popular Posts

Tuesday, December 2, 2014

ဆယ္႔ငါးရက္တာ ေတာင္ေပၚမွာ





ေနျပည္ေတာ္-ပင္ေလာင္း-လြိဳင္ေကာ္လမ္းဆုံ
ေမာက္မယ္ၿမိဳ႕နယ္ေက်းလက္လမ္းပုိင္း
ပင္ေလာင္း-ေက်ာက္တလုံး-ေတာင္ႀကီးလမ္းပုိင္း

ေမာက္မယ္ၿမိဳ႕နယ္
ေမာက္မယ္ၿမိဳ႕နယ္

ထူးဆန္းတဲ႔ငါးဂူ (ေမာက္မယ္မွေလးမုိင္)

ေတာင္ႀကီးရွမ္းပြဲ

ေတာင္ႀကီးရွမ္းပြဲ



ထမ္စမ္းဂူေစ်းတန္းမွသစ္ခြ
ကယားျပည္နယ္ ေကေကာ-ယာတုိလမ္းပုိင္း
နံနက္ေနထြက္
NLDအလံအေရာင္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ကုိ သူတခ်က္ေငးၾကည္႔
ေတာင္ေပၚသားကေလးငယ္တုိ႔ ေရသယ္တဲ႔တံပုိး


အမွတ္တရေရပူ-ေရေအးစမ္းေခ်ာင္း

         ခရီးစဥ္ကေတာ႔ ေတာင္ႀကီးေမာက္မယ္ေပါ႔။ ေမာက္မယ္ဆုိတာ ၿမိဳ႕လားရြာလား မသိေသး။ ၾကားဖူး တာက ေတာင္ႀကီးေမာက္မယ္ သနပ္ခါးပဲ ၾကားဖူးခဲ႔တာကုိး။ ဆုိေတာ႔ေတာင္ႀကီးနဲ႔ ေမာက္မယ္နီးေလာက္ တယ္ထင္ေနတာ။ တကယ္သြားၾကည္႔မွပဲ အေဝးႀကီးမွန္းသိေတာ႔တယ္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကေန ဟုိပုံးၿမိဳ႕။ အဲဒီ ကေန မုိင္းပြန္ၿမိဳ႕၊ လိြဳင္လင္ၿမိဳ႕နဲ႔ နမ္႔စန္ၿမိဳ႕ေတြကုိ ျဖတ္ၿပီးမွ မုိးနဲၿမိဳ႕ေရာက္တယ္။ ၿပီးမွေမာက္မယ္ၿမိဳ႕ကုိ ခရီး ထပ္ဆက္ရတာပါ။
          ေမာက္မယ္ၿမဳိ႕နယ္က ထြက္တဲ႔သနပ္ခါးပင္ ေတြဟာသဘာဝ ေတာထဲမွာေပါက္တဲ႔ သနပ္ခါးပင္ေတြ တဲ႔။ အင္မတန္ေမြးၿပီး အသားေရကုိျဖဴေစတယ္ ဆုိၾကပါတယ္။ ဟုိးတုန္းကေတာ႔ ေတာင္ႀကီးေမာက္မယ္ သနပ္ခါးဟာ ေဟာဒီေမာက္မယ္နယ္က ထြက္တဲ႔သနပ္ခါးေတြ ေပါ႔ေလ။ ခုမ်ားေတာ႔ လမ္းပန္းအဆက္ သြယ္ နဲ႔သယ္ယူစရိတ္စက ႀကီးမားမႈေတြေၾကာင္႔ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာ ဖက္ကသနပ္ခါးေတြကုိပဲ ယူသုံးေတာ႔ တာလို႔ ေဒသခံေတြက ေျပာၾကပါတယ္။
    ေမာက္မယ္ၿမိဳ႕နဲ႔ လင္းေခးခရုိင္ၿမိဳ႕ေတြဟာ ရွမ္းျပည္နယ္ရဲ႕ အညာေဒသလို႔ေတာင္ တင္စားေခၚေဝၚခံရပါ တယ္။ ထန္းပင္ေတြ အုန္းပင္ေတြနဲ႔ ရာသီဥတုကလည္း အညာနဲ႔နင္လားငါလားပဲ။ လြိဳင္လင္နဲ႔နမ္႔စန္မွာ မနက္ေရခ်ဳိးရင္ က်င္ေနေအာင္ ေအးစက္ေနေပမယ္႔ ေမာက္မယ္ၿမိဳ႕မွာေတာ႔ သာသာယာယာေပါ႔။ ဒီၿမိဳ႕ေတြ ကုိသြားဖို႔ လမ္းေတြေကာင္းေပမယ္႔ ေတာင္ေပၚသားရွမ္းအဖြဲ႕ ရွိပါတယ္။ တခ်ိန္တုန္းက အသတ္ျဖတ္မ်ားလွ တဲ႔ေနရာ အနက္ေရာင္ၿမိဳ႕ေပါ႔။ အခုေတာ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူထားလို႔အဆင္ေျပပါတယ္။ ေမာက္မယ္ၿမိဳ႕ဟာ က ယားျပည္နယ္နဲ႔ ေက်ာခ်င္းကပ္အေနထားပါ။ ကဒူးေလး ကဒူးႀကီးရြာေတြကုိ ေက်ာ္ၿပီးရင္ေတာင္ျခားတဲ႔ က ယားျပည္နယ္ေပါ႔။ ေမာက္မယ္မွာ ဆယ္ရက္ၾကာခဲ႔ေတာ႔ ေမာက္မယ္ၿမိဳ႕သူေတြ ေခ်ာလွလြန္းတာကုိ သတိ ထားမိခဲ႔ပါတယ္။ ေမာက္မယ္ကထြက္တဲ႔ ကဗၺလာသီး (သတ္ပုံမွားသည္းခံပါ) ေတြဟာ အင္မတန္မွခ်ဳိၿပီး အရ သာရွိလွပါတယ္။ သစ္ဝါးအင္မတန္ ေပါလြန္းတဲ႔ၿမိဳ႕ျဖစ္ၿပီး ထင္းမီးဆုိက္တာေတာင္ ကၽြန္းနဲ႔ပ်ဥ္းကတုိးဆုိပဲ။ အင္နဲ႔သစ္မာေတြကုိ သစ္လုိ႔ေတာင္မထင္ဖူး ဆုိေတာ႔ တကယ္ေပါတဲ႔ နယ္ပါပဲခင္ဗ်ာ႔။ ေဒသခံအမ်ားစုက ရွမ္းလူမ်ဳိးေတြျဖစ္ပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီး၂၄ နာရီရေနတဲ႔ ၿမိဳ႕ျဖစ္ၿပီး ၄၅၀ဖုန္းလုိင္းပဲ မိပါတယ္။ GSM တာဝါတုိင္ ကုိေထာင္ထားေပမယ္႔ တႏွစ္ေက်ာ္တဲ႔အထိ စက္မတပ္ဆင္ရေသးပါဖူး။

ေမာက္မယ္ၿမိဳ႕နဲ႔ ေလးငါးမုိင္ေလာက္မွာ သဘာဝလႈိဏ္ဂူ တခုရွိၿပီးႏွစ္ခ်ဳိ႕ ငါးႀကီးေတြရွိပါတယ္။ နတ္ငါးေတြ အျဖစ္ေျပာဆုိၾကၿပီး မဖမ္းရဲမစားရဲ ပါဖူးတဲ႔။  ငါးဂူသြားၾကၿပီး ငါးစာေကၽြးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ညေနပုိင္းဆုိေတာ႔ ဂူ ထဲမွာ အလင္းအားနည္းတဲ႔ အတြက္ဓတ္ပုံ ေကာင္းေကာင္းမရခဲ႔ပါဖူး။ ငါးေတြကုိ အစာေကၽြးေတာ႔ တုိးေဝွ႔လု ယက္စားေသာက္ ေနလုိက္ၾကတာ ေတာ္ေတာ္ဆာေနၾကပုံ။ ႏွစ္ခ်ဳိ႕ငါးႀကီးေတြကုိ အမ်ဳိးစားအစုံျမင္ခဲ႔ရပါ တယ္။ အဲဒီဂူထဲက ထြက္လာတဲ႔ ေရေတြဟာ အျပင္ဖက္ကုိေခ်ာင္း အျဖစ္စီးဆင္းသြားေပမယ္႔ ငါးေတြဟာ အျပင္ကုိ မထြက္ပဲ ဂူထဲမွာပဲတုိးေဝွ႔ ေနထုိင္ၾကပါတယ္။ ထူးျခားတဲ႔ေနရာတခုပါ။

ေမာက္မယ္ကျပန္ေတာ႔ လြိဳင္လင္မွာခဏ နားၿပီးပင္လုံၿမိဳ႕ကုိ ဆက္သြားၾကပါတယ္။ ပင္လုံေက်ာက္တုိင္ကုိ  မေရာက္ဖူးလုိ႔ ေမးၾကည္႔ေတာ႔ အရင္ကလမ္းဖက္က ၾကည္႔ရင္ျမင္ၿပီး အခုေတာ႔ ေရွ႕ဖက္ကေန ဘုရားပိတ္ တည္ထားလုိက္တဲ႔ အတြက္ကြယ္ေနတာပါတဲ႔။ ၿမိဳ႕အဝင္ ပင္လုံၿမိဳ႕မွႀကိဳဆုိပါ၏ ဆုိတဲ႔ဆုိင္းဘုတ္ အျဖတ္မွာ စိတ္ခံစားခ်က္တမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး ၾကက္သီးေမြးညွင္းထမိပါတယ္။ ပင္လုံနယ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းသလိုနဲ႔ မၿငိမ္းခ်မ္းေသးပါ ဖူး။ တေလာကမွ နယ္ထိန္းတစ္ေယာက္ကုိ ေခါင္းျဖတ္သတ္ၿပီး လိြဳင္လင္ကညနကုိ ဗုံးခြဲလုိက္ေသးဆုိလို႔ ပင္ လုံေက်ာက္တုိင္ဖက္ အလည္သြားဖုိ႔တြန္႔သြား ခဲ႔ရပါတယ္။

ပင္လုံၿမိဳ႕ကေန ေတာင္ႀကီးျပန္ၿပီး ရွမ္းပြဲသြားလည္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ရွမ္းပြဲဆုိေတာ႔ ရွမ္းအကနဲ႔ သီခ်င္းေတြဆုိ ၾက၊ တန္ေဆာင္တုိင္လက္က်န္ မီးပုံေတြလႊတ္ၾကနဲ႔ စည္လွပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပြဲသီခ်င္းဘာသာ စကားနား မလည္၊ မီးပုံျပဳတ္က်တာကုိလည္း ေၾကာက္ဆုိေတာ႔ ခပ္ေစာေစာ ေဟာ္တယ္နမ္႔ခုံးကုိ ျပန္ျဖစ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ 

ေနာက္ေန႔မနက္မွာေတာ႔ ေတာင္ႀကီးကေန လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ဆီကုိ ခရီးထပ္ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္ႀကီးကေန လြိဳင္ေကာ္ကုိ လမ္းေၾကာင္းႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ ဟုိပုံးၿမိဳ႕ကေန လိြဳင္ေကာ္သြားတဲ႔ လမ္းနဲ႔၊ ေတာင္ႀကီး-ေအာင္ပန္း လမ္းအတုိင္းသြားၿပီး ေအာင္ပန္းအထြက္ ျမင္းမထိလမ္းခြဲ အတုိင္းပင္ေလာင္းၿမိဳ႕ ဆက္သြား။ အဲဒီကမွတဆင္႔ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ကုိသြားတဲ႔ လမ္းေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပင္ေလာင္းဆုိတာကလည္း ေဆာင္းတြင္းဆုိ ေရေတာင္ခဲ တဲ႔ၿမိဳ႕ပါ။ ဘိန္းနဲ႔ေဆးေျခာက္ အရမ္းထြက္သလို လက္ဖက္နဲ႔ဆႏြင္းလည္း ထြက္ပါတယ္။ လြိဳင္ေကာ္သြားရာ လမ္းမွာ ဖယ္ဖုံၿမိဳ႕နဲ႔ ဖယ္ခုံအင္းႀကီးကလည္း အင္မတန္မွလွပ ပါေပတယ္။

လြိဳင္ေကာ္မွာ တညအိပ္ေတာ႔ လိြဳင္ေကာ္မွာလည္း ရွမ္းပြဲနဲ႔တုိးပါတယ္။ ေရာက္ေနက်ၿမိဳ႕ဆုိေတာ႔ သိပ္ေျခမ မ်ားေတာ႔ပဲ တည္းခုိေနရာကေနပဲ မီးပုံးျပည္႔ေနတဲ႔ ညေကာင္းကင္အလွကုိ ခံစားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ မနက္ေစာေစာထ ႀကၿပီးေငြေတာင္ဆည္ကုိျဖတ္ ဒီးေမာဆုိကေန ဆီးဘူး၊ယာတုိရြာေတြ ဆီကုိခရီးထပ္ဆက္ ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ယာတုိရြာကေတာ႔ ကရင္ျပည္နယ္ထဲပါသြားပါၿပီ။ ယာတုိကေန လိပ္သုိၿမိဳ႕သြားတဲ႔လမ္း အ တုိင္းဆက္သြားၿပီး ျပည္ေတာ္သာ တံတားေရာက္ေတာ႔ ဘယ္ခ်ဳိး၍ ေကေကာဖက္ဆက္ သြားခဲ႔ၾကပါတယ္။
လမ္းၾကမ္းခရီး ျဖစ္ၿပီးအရမ္းျမင္႔မားတဲ႔ ေတာင္တန္းေပၚက လမ္းက်ဥ္းေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တကူးတကြ သြားေရာက္မွ ေရာက္ႏုိင္တဲ႔ေဒသမ်ဳိး ျဖစ္ၿပီးေဒသခံရြာေတြဟာ အင္မတန္ေခါင္လွပါတယ္။ အစာေရစာရွား ပါးလွပါတယ္။ ညီေနာင္တိုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဘဝကုိၾကည္႔ၿပီး ကုိယ္ရေနတဲ႔ အခြင္႔ေရး အေျခအေနေတြကုိ ယွဥ္ေတြးၿပီး တရားမွ်တမႈရွိပါရဲ႕လား ေမးခြန္းျပန္ေမးမိပါတယ္။ ကယားျပည္နယ္ ဘီးလူးေခ်ာင္းေရအား လွ်ပ္စစ္နဲ႔ ကိုယ္ေတြအရပ္မွာ လင္းထိန္ေနေပမယ္႔ ကယန္းရြာေတြမွာေတာ႔ ဆုိလာျပားဘတ္ထရီ မီးမေျပာ နဲ႔ ဖေယာင္းတုိင္မီး အလင္းေရာင္ေတာင္ အနုိင္နုိင္ရယ္မုိ႔ တုိင္းရင္းသားကေလး ငယ္ေတြရဲ႕ ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရး အေျခအေနဆုိရင္ျဖင္႔ ဆုိဖြယ္မရွိေတာ႔ပါဖူး။ အစစအရာရာ ႏွိမ္႔ပါးေနာက္က်မႈ ေတြနဲ႔အနာ ဂတ္ကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းရမွာပါ။ အိမ္ေတြမွာ အိမ္သာမရွိၾကပါဖူး။ စားသမွ် အစားအေသာက္က ငရုတ္သီးနဲ႔ ဆားေထာင္း။ အသားဆုိတာ ေတာလည္ထြက္ၿပီး သားေကာင္ရမွ၊ ကေလးသူငယ္ေတြဆုိ ခ်မ္းေအးလြန္းလွ တဲ႔ေဆာင္းရာသီမွာ အေႏြးထည္မရွိပါဖူး။ 

မနက္ပိုင္းျမင္ကြင္းကုိ ဓတ္ပုံရုိက္ေနတုန္း ကေလးတစ္ေယာက္ သူ႔ေရသယ္ယာဥ္ေလးနဲ႔ ျဖတ္ခနဲ႔ေရာက္ လာၿပီး သူႀကီးအိမ္ေရွ႕ ခဏရပ္လုိက္တယ္။ အေရာင္ပ်ယ္လြင္႔ေနၿပီး တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ေလရုိက္သံေပးေနတဲ႔ ခြပ္ေဒါင္းအလံကုိ သူတခ်က္ေမာ႔ၾကည္႔တယ္။ သူ႔အေတြးခံစားခ်က္ကုိ မသိလိုက္ေပမယ္႔ ဒီေတာင္ေပၚေဒသ က ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈကုိ မွတ္တမ္းယူမိပါတယ္။ ခြင္႔ျပဳခ်က္လည္း မေတာင္းလုိက္မိပါဖူး။ ခ်မ္းေအးလွတဲ႔ ႏွင္းမနက္ခင္းေစာေစာမွာ သူရယ္ကုိယ္ရယ္၊ အစာရွာေနတဲ႔ ၾကက္တအုပ္ရယ္၊ ဝက္ေပါက္ တစ္ေကာင္ရယ္၊ တအီအီနဲ႔ အေမေပ်ာက္ရွာေနတဲ႔ ေခြးငယ္တစ္ေကာင္ရယ္ပဲ ရွိပါတယ္။

အျပန္မွာေတာ႔ ေရေအးနဲ႔ေရပူ တဖက္ခ်က္လမ္းေၾကာင္း ကုိယ္စီစီးဆင္းေနတဲ႔ ထူးျခားတဲ႔စမ္းေခ်ာင္းေလး မွာေရခ်ဳိးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ေရစီးေၾကာင္းႏွစ္ခု ဆုံတဲ႔ေနရာမွာ ခ်ဳိးမွအဆင္ေျပပါတယ္။ တဖက္တုိးလုိက္ရင္ ေအး လြန္းၿပီး က်န္တဖက္တုိးလုိက္မိရင္ ေရပူလြန္းလွတာမုိ႔ပါ။ ထုိမွသည္ လိပ္သုိၿမိဳ႕ကုိ ခရီးထပ္ဆက္ၿပီးေတာ႔ လိပ္သုိကေန ေတာင္ငူၿမိဳ႕၊ ေတာင္ငူၿမိဳ႕ကေန ေနျပည္ေတာ္ကုိ အျမန္လမ္းတုိင္း ျပန္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

                                                                       ေက်းဇူးတင္ပါသည္
ေမာင္ဘႀကိဳင္


Saturday, June 21, 2014

ၾကားၾကားသမွ် (၂)

ကုလားတန္ျမစ္




















































ကုလားတန္ျမစ္နဲ႔ အမွတ္တရ

စားဖုိ႕ေသာက္ဖုိ႔ျပင္ဆင္ေန



ရုိးရွင္းဆုံး စားပြဲ

ပုဂံ



ၾကားၾကားသမွ် (၂)


ဒုတိယအေခါက္ၾကေတာ႔ ရုံးကားနဲ႔ဟားခါးခရီး။ ခရီးသြားဖုိ႔အခြင္႔ေရးရေနတဲ႔ အလုပ္ကုိအထူးေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ဟားခါးကုိဦးတည္ေပမယ္႔ အရင္ဆုံးသြားခဲ႔ရတာက ေစတုတၱရာခရီးျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ေနျပည္ေတာ္-မေကြးခရီးအရင္စၿပီး ျမသလြန္ဘုရားဖူးရင္း မေကြးမွာညအိပ္ ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္မွာ မေကြး-မင္းဘူး-စလင္း-ကံျပား စတဲ႔ေနရာအရပ္ေတြကုိ ျဖတ္ၿပီးေစတုတၱရာၿမိဳ႕ မေရာက္ခင္ လမ္းခြဲကေန ပါဒါန္း-ငဖဲ-ေစတုတၱရာ-ေလာင္းရွည္ကုိ ျဖတ္ေဖာက္ေနတဲ႔ လမ္းၾကမ္းအသစ္အတုိင္း ခရီးဆက္လို႔ ေလာင္းရွည္ၿမိဳ႕နဲ႔ ၁၆မုိင္အကြာတစ္ေနရာမွာ ႏွစ္ညအိပ္ၿပီး ေလာင္းရွည္ၿမိဳ႕ကုိ ခရီးဆက္ပါတယ္။ 

အထင္ကရျဖစ္တဲ႔ မေကြးတုိင္းရဲ႕ ေခ်ာင္က်လွတဲ႔ၿမိဳ႕ေလးေတြ ဆီသြားျဖစ္တဲ႔ခရီးဆုိရင္ မမွားေလာက္ဖူး။ ေစတုတၱရာ၊ေလာင္းရွည္၊ေဆာ၊ေက်ာက္ထု၊ထီးလင္းတုိ႔ဆုိတာ တကယ္ေခ်ာင္က်လွတဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးေတြပါပဲ။ မေကြးတုိင္းရဲ႕ ေနာက္ဆုံးၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ႔ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕ကမွအခ်က္ျခာက် စည္ကားေနပါေသးတယ္။ ခ်င္းျပည္နယ္ ဟားခါးနဲ႔ ကေလးၿမိဳ႕ကအဆင္း လမ္းခြဲရွိတဲ႔ ေယာၿမိဳ႕ေပါ႔။ ေယာေလးေယာလို႔ဆုိၾကတဲ႔ ေဆာ၊ေက်ာ၊ေလာင္းရွည္နဲ႔ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕တုိ႔ဟာ အခ်က္ခ်ာက်ပုံျခင္း မတူၾကပါဖူး။ ပုံေတာင္ပုံညာေတာင္ၾကားက ေက်ာရြာနဲ႔ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕ကုိ တဖက္၊ ေလာင္းရွည္နဲ႔ေဆာကုိ တဖက္ခြဲၾကည္႔ရင္ ခ်င္းျပည္နယ္ၿမိဳ႕ေတြျဖစ္တဲ႔ ဟားခါးနဲ႔ကေလးၿမိဳ႕ သြားရာလမ္းေၾကာင္းေပၚက ေက်ာရြာနဲ႔ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕။ ေလာင္းရွည္နဲ႔ ေဆာၿမိဳ႕ေတြက်ေတာ႔ ခ်င္းျပည္နယ္မင္းတပ္ၿမိဳ႕ဆီ သြားရာလမ္းဆုံေက်ာက္ထုၿမိဳ႕နဲ႔နီးပါတယ္။ ေက်ာက္ထုနဲ႔ထီးလင္း လမ္းမုိင္ သုံးဆယ္ေက်ာ္ လမ္းခင္းၿပီးလုျဖစ္ေနသလို ထီးလင္းနဲ႔ ေရမ်က္နီရြာလမ္းေၾကာင္းကလည္း မဆုိးလွေတာ႔ဖူး။ ေရမ်က္နီနဲ႔ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕လမ္းေၾကာင္း မုိင္ႏွစ္ဆယ္က အေကာင္းဆုံးေပါ႔။ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕ကေန ခ်င္းျပည္နယ္ ဟားခါးၿမိဳ႕ဆီကုိ ကားနဲ႔ငါးနာရီခရီးေလာက္ ေမာင္းႏွင္ရပါတယ္။ ေတာင္ေပၚလမ္းျဖစ္လို႔ က်ဥ္းၿပီးေၾကာက္တတ္ရင္ ေတာင္ခါးပန္းျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ႔ လမ္းဟာလန္႔စရာပါပဲ။
အခုေနာက္ပုိင္းမွာ ဘယ္ကုိသြားခ်င္သလဲ သြားရလာရလြယ္သလိုေတာ႔ ရွိေနပါၿပီ။ ရုိးရုိးအေ၀းေျပးလမ္းေတြ အျပင္ခရုိင္ခ်င္းဆက္လမ္းေတြလည္း ေဖာက္လုပ္ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အကုန္လုံးေတာ႔လမ္းေခ်ာေတြ မဟုတ္ေသးဖူးေပါ႔။ ေမာင္ဘႀကိဳင္လည္း သြားရင္းလာရင္းနဲ႔ တခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕ေဒသမ်ားက ေဒသခံေတြကုိ သနားမိအားနာမိပါတယ္။ တေခါက္တေလေရာက္သြားတဲ႔ သူေတြေတာင္ဒီေလာက္ ခက္ေနဆုိးေနရင္ သူတုိ႔တေတြနဲ႔ သူတုိ႔မ်ဳိးဆက္ေလးေတြ ဒီရပ္ဒီေဒသမွာ အနာဂတ္ကုိဘယ္လို တည္ေဆာက္ေမွ်ာ္လင္႔ၾကမလဲ ဆုိတာေတြးတုိင္း ရင္ေလးစရာပါ။

ေနရာအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အႏွံေရာက္ခဲ႔ဖူးၿပီ။ အထင္ကရၿမိဳ႕ေတြနဲ႔ အညၾတရၿမိဳ႕ေလးေတြရဲ႕ ကြာဟခ်က္ေတြ။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးစတဲ႔ နိမ္႔ပါးမႈေတြက ေၾကာက္ခမန္းလိလိပါပဲ။ ပူေလာင္လွတဲ႔ ရာသီဥတုနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးျပဳန္းတီးမႈကလည္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိ။ ရုိးမတုိင္းေတာေတာင္တုိင္းမွာ သစ္ထုတ္စခန္းေတြမွာလည္း သစ္လုံးႀကီးေတြ ေတာင္ပုံရာပုံ။ ျမင္မိတုိင္းဒီႏွစ္ပူတဲ႔ ရာသီအပူဟာေနာက္ႏွစ္ ႏွစ္ဆမကပူမွာလို႔ပဲ ေတြးေတြးရင္း ရင္ပူမိျပန္တယ္။
ဒါေတြထားၿပီး ခရီးစဥ္အေၾကာင္းဆက္ေခ်ဦးမယ္။ အညာအရပ္က ပုံေတာင္ပုံညာေတာင္တန္း အေၾကာင္းေလး ဆက္ရရင္ အရင္ကလိုလမ္းမၾကမ္းေတာ႔ပါဖူး။ ေခ်ာသြားၿပီးလားဆုိေတာ႔ မေခ်ာေသးပါဖူး။ ဒါေပမယ္႔ အရင္က ထက္ခရီးတြင္ၿပီး လမ္းၾကမ္းက်ယ္က်ယ္ျဖစ္ေနတာရယ္ ခင္းလက္စလမ္းပုိင္းေတြရယ္ေၾကာင္႔ အရင္ကလို မၾကမ္းေတာ႔ မၾကာေတာ႔ပါဖူးလို႔ တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ 

အတက္အဆင္းၾကီးတာ ၾကမ္းတာကေတာ႔ ေတာင္ေပၚ လမ္းတုိ႔ထုံးစံပါပဲ(မွတ္ခ်က္။ ျမန္မာျပည္တြင္သာျဖစ္သည္)။ ပုံမွန္ဆုိ ခ်င္းျပည္နယ္ကုိ သြားရင္ပခုကၠဴဖက္က သြားပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ကေန မိတၳီလာ-ေက်ာက္ပန္းေတာင္း- ပခုကၠဴၿမိဳ႕ လမ္းအတုိင္းသြား ဧရာ၀တီတံ တားကုိျဖတ္ၿပီး ေရစႀကိဳဖက္ကုိျပန္ကူး မုံရြာခရုိင္ျဖတ္ ပုလဲၿမိဳ႕နဲ႔မင္းတုိင္ပင္ျဖတ္၊ ပုံေတာင္ပုံညာေတာင္ တန္းႀကီးကုိျဖတ္ၿပီးရင္ ေရမ်က္နီ၊ ေရမ်က္နီကေန ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕ကုိ ၂၃မုိင္ေမာင္း၊ ဂန္႔ေဂါကေန ဟားခါးကုိ မုိင္၈၅ ဆုိေရာက္ပါၿပီ။ ေနျပည္ေတာ္ကေန ေအးေဆးသြားမယ္ဆုိရင္ တစ္ရက္နဲ႔ေန႔တပုိင္းဆုိေရာက္ပါတယ္။ မႏၱေလးဖက္ကဆုိရင္ေတာ႔ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕ျပင္လမ္းခြဲအတုိင္းသြား၊ ပုလဲၿမိဳ႕နယ္၀င္ၿပီး အထက္ပါလမ္းေၾကာင္း တုိင္းဆက္သြားရုံပါပဲ။ သြားလုိ႔ရတဲ႔ လမ္းေၾကာင္းေတြကေတာ႔ အမ်ားႀကီးပါပဲ။

ဟားခါးေရာက္ေတာ႔ တစ္ညအိပ္ၿပီး ဟားခါးကေနတီးတိန္ဖက္သြားတဲ႔ လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း လုံခင္းရြာဆီ ခရီးဆက္ပါတယ္။ အဲဒီလမ္းကေတာ႔ လမ္းတကာ႔လမ္းထဲမွာ အက်ဥ္းဆုံးလမ္းပါပဲ ကမ္းပါးယံေဘးမွာ ကားတစ္စီးစာေလးပဲ က်ယ္၀န္းပါတယ္။ တကယ္လို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ႏွစ္စီးေရွာင္ရရင္ ေရွာင္သာမယ္႔ေနရာ ကုိအေ၀းႀကီးခက္ခက္ခဲခဲ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ရမယ္႔ အေနအထားပါ။ လုံခင္းအ၀င္လမ္းက်ေတာ႔ ပုိဆုိးတဲ႔ အဆင္းႀကီးျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ နာမည္ႀကီးကုလားတန္ျမစ္အထိ ျဖတ္ဆင္းရပါတယ္။ ျမစ္ကုိျဖတ္ၿပီးမွ လုံးခင္းရြာကုိ ေရာက္ပါတယ္။ ကုလားတန္ျမစ္မွာ ေရခ်ဳိးၿပီးေန႔လည္စာစားၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လာမယ္ဆုိလို႔ မေန႔ညကငါးဖမ္းထြက္ၾကပါတယ္တဲ႔။ မိတဲ႔ငါးေတြကုိ စည္ပုိင္းထဲေရထည္႔ၿပီး အရွင္ထားထားတယ္တဲ႔ေလ။ ဧည္႔သည္ေတြလာမွ ငါးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႀကီးေတြကုိ ငါးလယ္ကေနဓါး ထက္ထက္နဲ႔ ႏွစ္ပုိင္းျဖတ္ၿပီး ေရလုံးျပဳတ္ပါတယ္။ ေရဆူတာနဲ႔ ငါးေတြကုိ ဒယ္အုိးထဲဆယ္ထည္႔ၿပီး ငါးျပဳတ္အရည္ကုိ ခြက္ထဲထည္႔ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴဥေတြကုိ ရုိက္ျပားၿပီး ပဲဆီထည္႔ ဆီသတ္ပါတယ္။ ဆီက်က္တာနဲ႔ ငါးျပဳတ္ေတြအေပၚ ရွဲခနဲ႔ေလာင္းခ်ပါတယ္။ ငါးျပဳတ္ရည္က ငါးေခ်းေတြမဖယ္ေတာ႔ ခါးသက္သက္ အရသာျဖစ္ေနပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတြက ငါးေတြလိုမဟုတ္လို႔ ေဆးဖက္၀င္တယ္ စားပါတဲ႔။ ရြံ႕စရာမရွိဖူး ကုလားတန္ျမစ္ထဲက ေက်ာက္ငါးေတြမုိ႔ အားပါးတရစားၾကပါလို႔ ဧည္႔ခံပါတယ္။ ျမစ္ထဲေရခ်ဳိးၿပီး ဗုိက္ကလည္းဆာေန၊ အရန္ဟင္းကလည္း ေတာ၀က္သားနဲ႔ ငါးေနာက္တမ်ဳိးအေၾကာ္၊ ဘလူးေလဘယ္လ္ ေလးပါတည္ထားတာမုိ႔ ဂြပ္ခနဲ႔ ဂုိ႔ခနဲ႔ေသာက္ၿပီး ထမင္းအပီေလြးေတာ႔တာပါပဲ။ ဘာေျပာေျပာ အမွတ္တရ ကုလားတန္ျမစ္ေဘးက ထမင္း၀ုိင္းေလးေပါ႔။ ထမင္း၀ုိင္းေလးဆုိေပမယ္႔ ခ်င္းတုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ခမ္းနားၿပီးေသြးနီးၾကတဲ႔ ထမင္း၀ုိင္းႀကီးလို႔ ဂုဏ္ယူ၀င္႔ၾကြားမိခဲ႔ပါတယ္။ 

အဲဒီေနာက္မွာ ဟားခါးကုိညတြင္းခ်င္းျပန္ၾကၿပီး ေနာက္ေန႔မွာ ေနာက္တစ္ေနရာကုိ ခရီးဆက္ပါတယ္။ ေခ်ာေမြ႕တဲ႔လမ္းေတာ႔ မဟုတ္ပါဖူး။ ဟားခါးၿမိဳ႕ကုိ ငုံၾကည္႔ၿပီးခ်န္ထားခဲ႔ရတဲ႔ ေတာင္ေပၚရြာေလးဆီသြား ရတာပါ။ ထင္းရႈးပင္ႀကီးေတြအမ်ားႀကီး ေပါက္ေနတဲ႔ ေတာင္တန္းႀကီးေပၚက ရြာကေလးကုိ ကားလမ္းေဖာက္ေပးေနတဲ႔ ေနရာမွာ ေတာင္ေပၚသစ္ခြေတြခူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ေပ်ာ္ျမဴးခဲ႔ရျပန္ တာေပါ႔။ ဟားခါးမွာ တစ္ညျပန္အိပ္ၿပီး ေနာက္တေန႔မနက္မွာ ေအာက္ပုိင္းျပန္ဆင္းခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕ ကုိေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္၀င္ခဲ႔ၿပီး ဂန္႔ေဂါ-မုံရြာ လမ္းအတုိင္း ေရမ်က္နီ၊ ပုံေတာင္ပုံညာနဲ႔ ေက်ာကုိထားခဲ႔ၿပီး မင္းတုိင္ပင္-ပုလဲလမ္းအတုိင္း ေရစႀကိဳ၊ ပခုကၠဴၿမိဳ႕ကုိ ညခုႏွစ္နာရီေလာက္ ေရာက္ခဲ႔ၿပီးညအိပ္တည္းခုိးၾက ပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္မွ ပခုကၠဴကေန ေညာင္ဦးကုိခရီးဆက္ၿပီး ပုဂံဘုရားဖူးၾကပါတယ္။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမွာ ေန႔လည္စာစားၿပီး ေနျပည္ေတာ္ကုိခရီးအျပင္းႏွင္ၿပီး ညေနသုံးနာရီမွာ ျပည္ေတာ္ျပန္၀င္ခရီးစဥ္ကုိ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ အဆုံးသတ္နုိင္ခဲ႔ပါတယ္။



ေမာင္ဘႀကိဳင္